Mjǫk erum tregt 
tungu at hrœra 
með loptvætt ljóðpundara
esa nú vænt
of Viðurs þýfi, 
né hógdrœgt
ór hugar fylgsni.

Era karskr maðr 
sá er kǫgla berr 
frænda hrørs
af fletjum niðr.

Þökk mun gráta 
þurrum tárum 
Baldrs bálfarar 
kyks né dauðs 
nautk-a ek Karls sonar, 
haldi Hel því, er hefir.

Nú er méf torvelt, 
Tveggja bága 
njǫrvanipt á nesi stendr,
skal ek þó glaðr 
með góðan vilja 
ok óhryggr 
heljar bíða.

Þökk mun gráta 
þurrum tárum 
Baldrs bálfarar 
kyks né dauðs 
nautk-a ek Karls sonar, 
haldi Hel því, er hefir.